نماهنگ یار پسندید مرا - علیرضا طاهری

مژده بده، مژده بده یار پسندید مرا غصه به سر دید مرا آی مژده بده، مژده بده دستِ توسل که به آیینه زدم نوحه کنان سینه زدم یار پسندید مرا غصه به سر دید مرا آی مژده بده، مژده بده سایهٔ دیوارِ حرم جایِ خود سایهٔ دیوارِ حسینیه‌اش بُرد به خورشید مرا یار پسندید مرا غصه به سر دید مرا آی پای علامت دل من پَر کشید تا حرمِ اَمنِ علمدار رفت شاهپرِ رویِ علم خم شد و بوسید مرا یار پسندید مرا غصه به سر دید مرا آی کوچهٔ معشوقِ من آن‌جاست که سردرِ هر خانه‌ای پرچم مشکی‌ست که دل می‌بَرَد با من از این کوچه بیا و بگو مثلِ دلارامِ من کیست که دل می‌بَرَد خانهٔ معشوق من آن‌جاست که پیرزنی با دو سه تا پارچه تکیه علم کرده است خلوت ماتمکده‌ای خانگی‌ست خانهٔ امید مرا یار پسندید مرا یار پسندید مرا مژده بده، مژده بده وقت سپیدم همین رخت سیاهی‌ست که تن کرده‌ام شال عزایی‌ست که سنجاق کفن کرده‌ام با همه آلودگی خاطرم آسوده است مهر شفاعت همین جای کبودی‌ست که بر سینهٔ من بوده‌است واسطهٔ ما و خدا واسطهٔ ما و خدا کیست به جز مادرش؟ من که شفاعت شدم فاطمه بخشید مرا یار پسندید مرا یار پسندید مرا